Kengo gemide gezerken köle kız Seras' ın kendisine baktığını fark etti ve hemen oradan ayrıldı ve heman yanlız kalacağı bir yere gitti ve orada yine gemiden ayrıldığında neler yapacağını düşünüyor anne babasını bulduğunda neler yapacağını hayel etmeye çalışıyordu. Kengo her ne kadar ailesini kötü birileri olarak düşünsede yinede onların iyi birisi olabileceğini düşünüyordu. Kengo bütün bunları düşündükten sonra güverteye çıktı ve onu gördü.

Kamarasından çıkıp denizi izlemeye başladı.Dalgaların köpükleri adeta içine vuruyor yüreğini parçalayıp geri çekiliyordu.Bu lanet gemide sıkışıp kalmaktan sıkılmış,yanlız kalmıştı.
Yapa yanlız .
Ninja olucam diye tutturduğundan beri yanlızdı ki.Değişen ne olmuştu?İnsanlar hiçbir zaman onu sevmemiş yanına yaklaşmamışlardı.Sanki dünyada kimse yokmuş gibi davranıyordu herkes.Umrundamıydı.
Tabiki hayır
Umrunda olan tek şey şu deniz yolculuğunu sağ salim bitirmekti..

Herkes kendi acısında boğulurken,dünyanın kederinden nasibini alamamış -daha doğrusu başına ne gelirse gelsin acıyı reddeden saf yüreği ile- etrafta dolaşan Pukky adlı talihsiz temizlikçi çocuk herkesden daha şaşkın bir ifade ile güvertede volta atıyordu. Bir parmağını ısırıyor,bir topuğunu yere vuruyor,bir saçı çıkmış mı diye kontrol ediyordu.Bunları hızlı el hareketleriyle yaparken de sağa sola bakınıyor ve kocaman adımlarla güverteyi öyle bir turluyordu ki gören biri olsa kitlenip kaldığını sanardı.Şu tuhaf kıza tekrar mı yanaşmalıydı yoksa Kengo ile tekrar mı konuşmalıydı.Belki ikisiyle de aynı anda konuşmalıydı.Aaaa! ne saçmalıyordu?! Kengo hakkında düşünürken şöyle bir duraksadı.Gerçekten de kendisini ele vermeyecek miydi? ama neden? O da bir korsan,belki de yardımlarının minnetini sunuyordu kendisine -Her ne kadar minnet sunacak bir tipi olmasa da- Pukky bu saf düşünceyle mutlu oldu. Yüzüne yerleştirdiği o koca gülümsemeyle süpürgesini kavradı ve kararını verdi.

Kararlı olduğu her halinden belli olan Pukky koca gülümsemesiyle kengoya doğru adım atmaya başladı. Ona bahsetmesi gereken iki konu geziniyordu aklında. Öncellikle büyük bir teşekkür borçluydu ona.
Kengoya konuşabilecek mesafede yaklaşınca orada olduğunu belli etmek için seslendi ona kısık bir ses seviyesiyle.
"Ke-kengo-sempai... ben..."
Tutukluğu tutmuştu yine. Ama böyle tutuk davranarak hayat geçmezdi ki...
"Ben diyorum ki eğer beni ispiyonlamazsanız size minnettar olur ve sonsuza dek köleniz olarak çalışırım!"
kölelik?
Hayır kesinlikle bunu istemezdi. Ama bundan daha çok istemediği şeyde ölmekti. Geriye kalan tek şey Kengo'nun insaniyetiydi... Eğer onu terslemeyecek kadar iyi biriyse ve onun sırrını korumayı kabul ederse seras'ın konusunu da ona açardı pekala...

OUT: Kısa oldu... Serası konuşma konusu olarak bundan sonraki rpye eklemeyi planlıyorum.

Kengo ile konuşmakta kararlı olan Pukky,tüm endişelerini bir kenara bırakıp Kengo'nun yanına gitmek üzere merdivenlere yöneldi.Boumasa etrafta olmadığı için mutluydu.Sadece onun boğuk ve gür sesini duymak bile yetiyordu Pukky'nin titremesine. Pukky merdivenlerden aşağıya yavaş adımlarla ilerledi.Her adımda duruyor ve yutkunuyordu.Aklından aynı anda geçirdiği yirmi farklı soruya yirmi farklı cevabı aynı anda verebilecek kadar telaşlıydı.Bir yandan da geminin üst güvertesinden gelen gürültüleri duymamazlıktan gelmeye çalışıyordu.Parmakları geriliyordu,yine de kapının kolunu tuttu ve gözlerini kapadı.Tam kolu çevirecekti ki aniden durdu,şok olmuştu.Kendi içinde bir çığlık attı ve iki adım geri çekildi.* Vaaaaaaaaaah!! ne yapıyorum ben böyle ?! Kapıyı çalmadan içeri dalıyorum,ne büyük kabalık! Az kalsın herşeyi berbat ediyordum..Fiu...*
Pukky,cesaretini toplar toplamaz kapıyı çalmak için elini kaldırdı.O sırada, yukarıdan gelen gürültüler dikkate değer şekilde artmaya başladı.SAnki birileri kavgaya tutuşmuş gibiydi.Pukky,aptal korsanların yine yemek için kavga ettiğini düşündü.Onların kavgasına zaten bir faydası olmayacağı için umursamamazlıktan gelmeliydi.Kaşını çattı ve kararlı bir şekilde kapıya sertçe eliyle vurdu.İçeriden ses gelmeyince " İzninizle Efendim,Kengo,içeri geliyorum" dedi ve bir anda kendini içeride buldu.Ancak tüm o kararlılığı boşa gitmişti çünkü oda tamamen boştu. Daha önce geldiğinde masanın üzerinde gördüğü yığılı kağıtlar,pusula,birkaç savaş aleti tamamen yok olmuştu. Yatak çok düzenlice toplanmış ve lumbuzlar açık bırakılmıştı.Pukky çok şaşırmıştı.O anda yukarıda devrilen fıçıların sesleri büyük yankı yarattı. Gemi sol kanada doğru eğim göstermiş durumdaydı.Gemiden kaldığı süre boyunca gemicilikle ilgili çok şey öğrenen Pukky bir terslik olduğunu hemen farketti. Dalgaların geliş yönü ve geminin eğimini hesaba katarak geminin tamamen başıboş kaldığını rahatlıkla söyleyebilirdi. Acaba Kengo gemiyi terk etmiş olabilir miydi? Hemen masanın çekmecelerini açtı;boştu. Çok fazla bakılacak yer yoktu.Açık kalmış dolabın içinin boş olduğu da her halinden belliydi.Pukky strese girmişti,yukarıdaki kavganın içe girerse asla sağ çıkamaz,daha da beteri kız olduğu ortaya çıkardı.Yapacak birşey yoktu.Seras'ın yanına gitmeli ve iyi olduğunu görmeliydi.Hemen yukarı çıktı.Ancak karşılaştığı manzara pek iç açıcı sayılmazdı.Güverteye yığılmış tayfa 5-6 kişilik gruplar halinde kendi içinde kavgaya tutuşmuştu ve gruplardan bir kısmı ise Seras'ın etrafını çevirmiş durumdaydı.Pukky dudağını ısırdı,olduğu yerde kalakalmıştı..

Spoiler:
	Lumbuz-Gemi penceresi

-Ne yapmalıyım?
Ben ben birninjayım ben ,ben bunun için doğdum
Kendi kendine ne yapacağını düşünüyordu seras.Bu korsanlara güvenilmeyeceğini biliyordu,en baştan beri.

Nitekim bu korsanlar ayakta bile duramayacak kadar sorhoş cesaretsiz ve kirli tiplerdi.Yenmek uzun sürmeyecekti.Neler gelmişti başına buralara gelene kadar.Üç ayyaş korsan için yolun yarısından fazlasını gelmişken geri dönmeye hiç mi hiç niyeti yoktu.

Yutkundu.Elini kılıcına uzattığında fark ettiği şey kılıcının yanında olmadığıydı.Şimdi işler daha da zorlaşmıştı.Aşşağıya inmesi ve kamaradan kılıcını alması imkansızdı.

Gözlerini ayyaş korsanların arasında gezdirirken mırıldanıyordu

Keşke kılıcımı getirecek bir yamağım filan olsaydı!!

Gözbebeklerine yansıyan bu karmaşayı ayakları zincirle bağlanmışçasına hareket etmeden izliyordu. Birbirine giren bu herifler muhtemel birkaç saat önce birbirlerine karşı dostça davranışlara sahip olduklarına emindi... Kafasının karşıklığına ürkmek de ekleniyor ellerinin depreme maruz kalmışçasına titremesine sebep oluyordu. Nereye koşacağını, kimi ayıracağını bilemeden öylece bir sağa bir sola bakıyordu. Bir adım attı umarsızca. Diğer ayağı adımına partner olmadan bu hareketinden de vaz geçti...

Tutsak kızın kötü durumu saf kalbiyle tahmin ettiği üzre artıyordu durmadan. Ne yapıp ne edip onu yardım etmeliydi... Bu pek akıllıca bir şey sayılmazdı. Eğer bu karmaşaya güçsüzce gözü kapalı dalar ise Boumasa onu da tutsak kızı da köpek balıklarına atardı... Ne kadar bu konularda işe yaramaz ötesi olsa da kalbindeki dürtüler onu rahat bırakmadan beynini okşamayı sürdürüyorlardı. Derin bir nefes alıp diğer ayağını da diğerinin yanına getirdi. Ne yazık ki anlık parladığı an sönmüştü... Bu yanar dönerlik ne bunaltıcıydı ama...

Kaşlarını çatıp evuçlarını sıkarak göğüs hizasında birleştirdi. Sonsuza dek birisinin gölgesinde titreyerek yaşayamazdı. Patlamanın vakti geldiyse bu vakit o vakit olmalıydı... Etrafına bakındı. Gökyüzünden aldığı ışığı gözüne parlatan kılıç göz kırpıyordu sanki ona. Pekala, savaşamazdı tutsak kız için... Ama kaçabilmesi için yardım edebilirdi.

Hızla kılıçın önüne çöküp en fazla 2 kere değdiği bu tehlikeli şeyi kavradı. Gözlerinin yansıdığı kesici kısımda ciddiyetini süzdü. Daha fazla boş davranmadan kılıcı kaldıracaktı ki o cılız ötesi kolları buna engel oldu. Kılıçların ağırlığı sebebiyle kaldıramıyordu. Bir nefes verip tüm gücünü kollarına verdi. Zeminden ayrılan kılıç tospa yavaşlığıyla yükselirken kollarının kopacağını hissediyordu. En sonunda ıkına sıkıla kaldırdı ve titreyen dizleriyle tutsak kızın etrafını saran grubun yanına bir umut ulaşma hayaline girişti. Diğerlerinin arasına girince alnından akan terler deniz olurcasına durmadan daha yükseğe kaldırıp boğazına getittirdi.
"Cezanı çekeceksin tutsa-"
Sözüğnü bitirmeden ayağı tam önündeki fark edilemeyecek kadar ufak çöküntüye takıldı ve yüzüstü yere düştü. Ne şanssızlıktı ki(!) kılıç tam serasın ayaklarına gelmişti.
"Ahh yanlışlıkla oldu canıııım...." dedi sırıtarak korsanların kızışından kurtulmak için...

Ayaklarının altına doğru gelen kılıca baktı yavaşça.
Parlıyordu.Bu parlaklık sümüklü korsanların şu hayatta yaşayacakları son anı işaret ediyordu.Yavaşça kılıca doğru uzandı.Uzun metal eline değdikçe güçlendiğini hissediyor,kendine olan güveni geri geliyordu.


Bu it sürüsünün ömrü fazla değil artık

Dudağından fısıltı şekline düşen bu kelimeler,ağzına kadar uzanan gülüşü ile birşeliyor,tayfaların üzerine diktiği bakışlarına korku veriyordu.

Pek umursamamıştı yağmacı tayfa bu kızı,elindeki bir kılıç ile ne yapabilirdi ki bu sersem sürtük.Önce hırpalayıp bütün parasını alacaklar ardından uzun zamandır tek başlarına yatmanın ceremesini bu kızdan çıkaracaklardı.

Yada en azından bu şekilde düşünüyorlardı.Az önce bir kedi yavrusu gibi sinen kız şimdi yavrusu alınmış bir kaplan gibi keskin bir şekilde bakıyor,gülüşü ile bulunduğu durumdan rahatsız olmadığını açık bir şekilde belirtiyordu.

Kılıcı ona atan sevimli oğlana döndü.Korktuğu her halinden belli olan çocuk iri gözlerini açmış olanları izliyordu.

Çocuğa doğru dönüp bağırmaya başladı seras:

Heyyyy Tatlı şey!!!
.Kılıç ve yardım için teşekkür ederim.Söz veriyorum bunu ödeyeceğim.
Eğer bu kargaşada arada kaynamak istemiyorsan kamarama geç ve beni bekle.
Uzun sürebilir çünkü biraz hamlanmışım.

Tayfaya doğru geri döndü.kılıcını sıkıca kavradı ve gülerek kalabalığın içine daldı.Uzun zamandır dövüşememişti bu onun için müthiş bir pratik olacaktı süphesiz....