Aya bir an duraksadı.Sanki arada geçen bi saniye bile ona saatler geçmiş gibi geliyordu artık.Aya buz kesilmişti.Hava soğuk değildi.Tam tersine çok sıcaktı ama Aya kendini kötü hissetmeye başladı. Çok stresli yıllar geçirmişti. En iyi arkadaşını ve kasabadaki herkesi öldürmüştü. Amacı kristallerden ve sahiplerinden kurtulmaktı.Kasabadan biraz uzaklaşınca kendini sanki tutsaklıktan kurtulmuş gibi hissetmişti.Bu kurtuluş hissettiği üşümedeydi belki bu soğuktan sonra hayatındaki bütün sorunlar gidecekti. Gözününün önünde hayatı film şeridi gibi geçti.Ancak şu anda daha yolun başındayken ölemezdi. İkuto hala beklemeydi. Ne olursa olsun çakısını asla onlara veremezdi. Kristal güçlüydü ve düşman eline geçmemeliydi!
Bu kasabanın ormanındaki hayvanlar bile garipti. Ya ebedi kurtuluşu seçicek ya da hayatının sonuna kadar savaşacaktı.Kaşlarını çattı ve bağırmaya başladı;
-Nefreeeet! Nefret ediyorum herşeyden! Kristallerden,onu kullananlardan ve Kitsudan! Kristalleri hayatımıza sokup bizi mahveden herşeyden nefret ediyorum! Asla amacına ulaşamayacaksın Kitsu! Beni kandıramayacaksın.Daha önce de yaptım,öldürdüm,yine yaparım.İşin bitti!
Aya soluk soluğa kalmıştı.Evet tam olarak yapmak istediği buydu..bu muydu acaba..?
Bu kızın söylediklerine karşın İkuto'nun yüzünde anlamsız bir ifade belirdi....

Hikayedeki uyumu yakalamak için yazı kısaltılmış ve editlenmiştir,teşekkürler

Kristaller...Onları kullananlar...Kitsu..! A! evet..şu can sıkıcı yaratık. Ama bu köylü kız nerden biliyordu bunları.Öldürmeli miydi,önce kristalini mi almalıydı,yoksa konuşturmak...Ahh.. nefret ediyordu İkuto bu işlerden.Ama hayatı boyunca yaptığı başka birşey olmamıştı ki.Şu cadoloz Ferisia ile anlaşma yapmamış olsa daha iyi olurdu.Acaba onu da mı öldürseydi?...Ne can sıkıcı diye düşündü.Bi de şu kız tarafından tehdit edildi.Ne komik... Ama bu kızın gözündeki alev hafife alınamazdı.Her zaman yaptığı gibi eğlenceli bir oyun oynamak en güzeliydi.Hem vakit öldürmüş olurlardı.Yoru'ya bakıp gülümsedi.Bu kıza yardım etmek belki ilginç birşeyler bulmasını sağlardı....

O sırada Boncuk,saklandığı ağacın arkasından olanları izliyordu.Zavallı sahibinin ne halde olduğunu bilmek de isterdi.İri mavi gözleriyle herşeye tanık olan bu minik kedi Aya'nın yanına dönmekte tereddüt etmişti.Sonuçta tam akrşısında iki büyük kedi daha vardı...

İkutonun yüzünde anlamsız bir ifade belirmişti.Bu sözler canını sıkmıştı doğrusu.Kristaller çok farklı amaçlar için kullanılabilirlerdi ama bu kız sadece kötüye kullanmını görmüş olmalıydı.
"Kristal sahiplerinden neden nefret ediyorsun?Nefretin tek bir şey yüzünden olmalı.Belki de...Bir ihanet.SEn kristallerin kötü yüzünü görmüşsün."
Durakladı.Kızda bir tereddüt gördü.Gülümsedi.
"Bir kristal kullanıcısıyım ve de kendimle gurur duyuyorum ben."
Yoru ya baktı ve gülümsedi.Kızda tereddüt sürüyordu ve İkuto öğrenmeye ve de eğlenmeye karalıydı.
"Pekala,ya şimdi beni öldürmeyi seçersin ya da...sana yardım etmemi.birincisini seçersen işim zor olacak ikincisini sçersn bir arkadaş kazanırsı.HAngisi?"
He zaman ki umursamazlığıyla gülümsedi.KIz garip görünüyordu.
Ikuto her ne kadar bunları eğlenmek için söylese de içinde gerçeklik payı da vardı.Öğrenmek istiyordu ve istediklerini alrdı.Bunun için sabırlı olmasını da bilirdi ve bu kızda bir kristal olduğunu da biliyordu...
"Eeee.Hala cevabını bekliyorum."

Aya,diğer insanlarla dahi konuşmaya alış olmayan bir kızdı,ancak karşısında duran yarı insan ondan ani cevaplar bekliyordu.Aya çok gerilmişti bir türlü rahatlayamıyordu.Çalıların arkasında kendisini izleyen boncuk gözüne çarptı.Bir anlığına dikkati dağıldı.İkuto'nun sorusunu duymamıştı. Aslında duymamazlıktan gelmek işine gelirdi. İkuto son derece sakin yapılı olduğundan sadece Aya'nın yüzüne bakıp cevap vermesini bekliyordu. Boş bakışlarını Aya'dan bir saniye ayırmadı. Yüzünde hafif bir tebessüm oldu.Aklından ne geçirdiğini kim bilebilirdi? O sırada Yoru kulaklarını ok gibi havaya dikti. Yüzündeki rahat ifade değişmişti. İkuto'nun omzuna atlayarak kulağına fısıldadı " Efendi Ferisa..."
Söyledikleri duyulmadı ancak İkuto'nun yüzünde memnuniyetsiz bir ifade oluşmuştu." Herneyse..yine de şu kadına efendi demeyi kes Yoru. İşimiz bitince yüzüne bir tırmık atmak istiyorum onun." dedi sonra Aya'ya dönerek eski yüz ifadesini takındı ve " Şimdilik gitmek zorundayım Aya,yapmam gerekenler var.Ancak çok yalnız duruyorsun,dikkat et bu orman tehlikelidir ve şu kedicik sana yardım edemeyecek kadar güçsüz.Bir an önce ormandan çıkıp kasabayı bul.Bir gün tekrar görüşeceğiz,sakın ölme,sana yardım etmek isterim doğrusu.." dedi ve Aya'nın şaşkın bakışları arasında aniden ağaçların arasında kayboldu.Siyah bir jaguar kadar atikti.Aslında Aya birşey söylemediğine pişman olmuştu.Çünkü yine yalnızdı.Belki de İkuto denen kişiyle gitmeliydi...Neyse ki Boncuk hala buradaydı...

Ferisa...İkuto ondan nefret ediyordu ama onunla yaptıı anlaşma gereği onunla çalışmak zorundaydı.Bu hiç höşuna gitmiyordu ve buna sadece kişiliği sayesinde katlanıyordu doğrusu.
Başka zaman ols Yoru nun haberi onu sinirlendirmezdi ama şimdi...İkuto bir aradaşı olsun istemişti,güvenebileceği bir
Ama şimdi gitmek zorundaydı.Kıza veda ederek uzaklaştı.Gitmesi gereken yeri çok iyi biliyordu.
"Şimdi kim o kadar yolu çekicek.Ufffffffff"dedi kendi kendine .Aptal yoru Ferisa cadısının kndisine verdiği bu kristali hiç kabul etmemeliydi.Bunları düşünerek Yorunun kafasına bir şaplak attı.
"İkutoooooo!Bu acıttı!"
"Amaç da buydu zaten.(U_U)"
Yo epey uzundu ve İkutonun bir sürü kestirme yola girmesi gerekmişti.Bu yollar birbirinden de tehlikeli yollardı ama İkuto ya vız gelir tırıs giderdi.
"Bir kedi gibi güçlü,bir kedi gibi zarif, bir kedi gibi esnek..."İkuto işte buydu.Kedi güçleri sayesinde hiçbir zorluk onu yıldıramazdı.Ama bu az daha bir uçurumdan yuvarlanacağı gerçeğini de değiştirmiyordu.Bu şeyler hep dikkatsizliği yüzünden başına gelird.
Ve...
Sonunda Ferisa nın mağarası...
"İşte geldik Yoru...Ve sakın bir daha ona efendi diye seslenme snin gerçek efendin benim!"
Sen benim tek dostumsun.Seni o cadıya kaptıramam...
Gelmişlerdi.Tek sorun içeri girmekti.