üşümüşti rei.Hava kararıyordu.Yaşadığı bunca şeyden sonra acıkmıştı da.Sesini çıkaramıyordu.Zaten nerde olduğunu yada ne yaptığını da bilmiyordu ki.Öylesine bu yaşlı kadının elini tutu vermiş kurbanlık bir koyun gibi kadın nereye isterse peşinden gelmeye razı olmuştu.Kendine bile inanamıyordu.

Açlığı hayla midesini kazıyor,bedenininin yorgunluğunu daha da arttırıyordu.Kaç gündür yoldaydı.Evinden ailesinden uzakta adını bile bilmediği bu kadınla yürüyordu şimdi.

Sahi neydi bu yaşlı teyzenin adı.?

Bir an duraksadı,iri gözlerini yaşlı kadına doğru dikti.Küçük tatlı yüzünü kaldırdı ve sordu.

Teyzecim sizin adınız ne?

Eko nine desen yeter.

Yüzündeki kırışıklıklar rağmen gülüyordu eko nine.İçindeki korkuya rağmen gülüyordu.Ne yapabilir ,ne diyebilirdi ki?
Gördüğü şeyin ne olduğu belliydi.
Gelecek tehlike de az çok görülüyordu.Onu görmek tedirgin etmişti eko nineyi.Bir kaç güne kalmadan kızın kedisini bulmalı ve tek umudu olan o çocuğun yanına gitmeliydi.
Yinede burnu havada duvar kılıklı Kabe'yi bulma fikri hiç işine gelmiyordu ...

Akşam olmuştu.Gecenin sesizliğinden korunmak için küçük tahta bir kulubeden oluşan bu hana gelmişlerdi.
Her yeri tamamıyla ahşap olan ve birazda bakımsız görünen koca bahçeli bir handı burası.
Muhtemelen iki katlı yedi veya sekiz odalı küçük bir evdi.Kaldıkları oda da iki adet yatak yatağın yanında ise küçük bir gaz lambası vardı.
Odayı loş bir şekilde aydınlatan gaz lambasına yanındaki küçük tahta kutu eşlik ediyordu.
Odanın duvarları eskimiş ahşap doğramaları çürümeye başlamıştı.Bu da odaya ağır bir koku vermişti.Yer yer burun deliklerinin içine hucum eden çürük tahta kokusu.

Eko nine ne kadar da iyi bir kadındı.Hiç bir Karşılık beklemeden onu yanına almış onun oda parasını da ödemişti.Bakışlarını sağa sola çevirerek eko nineyi aradıysa da görememişti.Akşam vakti nereye gitmişti bu kadın?

Yaklaşık iki saat boyunca eko nineyi bekledi durduktan sonra terk edildiğini anlamıştı.Eko nine denen o sevimli yaşlı kadın rei yi yüz üstü bırakmıştı.Yastağa kapanıp ağlamaya başladı rei.
Tam o sırada eski odanın kapısı büyük bir gıcırtıyla açıldı.

Gelen kişi eko nineydi ve rei onu gördüğü anda anlamıştı eko ninenin nereye gittiğini.Kucağındaki tatlı beyaz kediye sesleniyordu şimdi


Bonncukkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk...

Gördüğü,her ne kadar karanlığın ve özlemin oynadığı gölge oyunu olsa da bir an için mutlu olmuştu Prenses Rei. Eko Nine'nin kolları arasında duran kirli beyaz kedi titriyordu. Rei,onun Minik Boncuğu olmadığını anlayınca hüzünlenmişti fakat şimdilik üşüyen bu kediyi sakinleştirip neşelendirmek korkularına bir askı olacaktı. Eko Nine'nin örtü altında görünmeyen gizemli yüzü gülümsüyordu.Rei bile görmemesine rağmen farketmişti,Eko Nine gerçekten de iyi biriydi. Kedici hemen kucağına aldı Rei ve ilgiln,enmeye başladı.
Ancak Eko Nine dışarıda geçirdiği iki saat boyunca bu kediyi arayıp durmamıştı.Aslında kediyi tam içeri girerken farketmişti. Aradığını bulamasa da bu kedinin talihini kurtarmıştı..tabi bu ufak kızın da..
Odanın karanlık bir köşesine sindi ve avcunun arasında bir kelebek tutarcasına kapadı elini bir diğerinin üzerine.Elini çenesinin altına getirdi ve mırıldanmaya başladı. Sanki avcunun arasından dışarı çıkmak isteyen bir ışık var gibiydi. Ancak çabalarına rağmen kurtulamayan ışık yavaşça pes etti ve söndü. Yaşlı kadın gördüğünün ne olduğunu şimdi doğrulamıştı. O hain sıçan birşeyler planlıyordu.Eko Nine keyifsizce söylendi.Ancak tam arkasında duran bu masum kız çocuğu konusunda ne yapacağını kestirememişti.Acaba gerçekten de bu O mu? diye düşündü.Şimdilik bu ufaklığı zor hayattan uzak tutmak iyi olurdu.

Spoiler:
	" Keşke şu yaramaz Tilkiyi bir daha görebilseydim..Yine o velede işim düştü. Sanırım bu ufaklığı bir başkasına emanet etmem gerekecek.."

Kime emanet edebilirim bu küçük çocuğu.Yanımda gelse Kabe huysuzu onu istemeyecek "Peşine kuyruk taktın" diyecek lafarımı kale almayacak.Yaramaz tilkisi de tabi.

Neden şu tilki, Kabe gibi bi huysuz, geçimsiz varlığı seçti anlamıyorum.Acaba yaptığı şeyin Kabe ile bir bağlantısı olduğunu mu düşünüyor?

Yoksa Kabe'ye aşık mı oldu.Yok artık .Saçmalamaya başladım.

Tüm bunları düşünürken Ellerini yüzüne doğru götürüyor,yüzünü oğuşturup ne yapması gerektiğine karar vermeye çalışıyordu.
Sağa sola gezdirdiği gözleri bir çözüm bulamayınca tekrar önüne geliyor ve aynı şeyleri yeniden tekrarlıyordu.
Doğru ya,bu delikanlıyla nasıl karşılaşmışlardı.Onun Kabesei soyundan olduğuna inanmak çok güçtü,ama farklı bir yapısı vardı. Kimsenin başaramadığı işler başaracakmış gibi bir izlenim... Bu ukala çocuk ve tilki ikilisinin yerini bulmak hayli zor olaraktı. Rei'nin prenses olduğundan emindi bir süredir.Onu Ferisa'dan korumanın tek yolu Kitsu'nun yanında bırakmaktı.Nitekim Kitsu,Ferisa'nın dokunamayacağı tek canlıydı..Prenses Rei Sumomokia...

Rei bakışlarını bir anlık ta olsa kediden kaldırmıyordu.Sevmişti bu kediyi.Ona kedisi boncuğu hatırlatmıştı.
Üşümüş tüyleri hırpalanmıştı.Buna rağmen güzeldi.Hemde oldukça güzel.Reinin elleri ona dokundukça gırlıyor kendini sevdirmeye çalışıyordu.

Kim bilir boncuk o nerelerdeydi.Ne yapıyordu kim bilir.Nasıl da özlemişti o bem beyaz yumuşak tüylerini.

Kendini bildi bileli yanındaydı boncuk.Hep reinin yanında olmuş ve hiç terketmemişti onu.Oysa şimdi.Şimdi o bırakı vermişti kedisini.Pişmandı ,özlüyordu, daha da kötüsü boncuğun başına birşey gelmesinden korkuyordu.

Tekrar kucağındaki kediye odaklandı ve küçük pamuk elleriyle kedisini sevmeye devam etti.